Clasics in Ñspel: O! call not me to justify the wrong – William Shakespeare’s Sonnet 139

Sonit 139: Ǒ! cōl nt m t jusṭfî ɖ roñ

WIŁM ŚECSPIR

Ǒ! cōl nt m t jusṭfî ɖ roñ
Ɖt ɖî uncîndnis lez upn mî hart;
Wūnd m nt wɖ ɖîn î, bt wɖ ɖî tuñ:
Yz pǎr wɖ pǎr, n sle m nt bî art,
Tel m ɖǎ luvst elsẃr; bt in mî sît,
Dir hart, fōrber t glans ɖîn î asd:
Ẃt nīdst ɖǎ wūnd wɖ cunñ,

ẃn ɖî mît

Z mor ɖn mî o’prest dfns cn bîd?
Let m xkz ɖi: ā! mî luv wel nz
Hr priti lcs hv bn mîn eṇmiz;
N ɖrfr fṛm mî fes ś trnz mî foz,
Ɖt ɖe elsẃr mt dart ɖer inɉriz:
Yt d nt so; bt sins I am nir slein,
Cil m ǎtrît wɖ lcs, n rid mî pen.

ŚECSPIR’Z SONITS
CLASICS IN ÑSPEL

ÑSPEL

Comments welcomed

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.